alcoholverslaafd

Ik ben Gelske, ik ben nu 25 jaar en ik heb een lieve man en drie kinderen. Ik ben heel gelukkig, maar toen ik 12 jaar was, toen is eigenlijk een heel naar leven begonnen. Ik ben opgegroeid in een gezin met 6 kinderen. Ik heb een hele lieve vader, en misschien een nog lievere moeder. Ik ben echt kerkelijk opgevoed, ging altijd zondag naar de kerk. Maar dat zei me niet zoveel.

Buitenshuis
Er waren ook veel problemen in ons gezin. M'n vader had een drukke zaak en m'n moeder hielp mee. Ze hadden eigenlijk weinig tijd, moesten altijd werken. Zo zocht ik m'n aandacht en vertier buitenshuis. Ik ging indertijd mee naar disco's en fuifjes. Daar begon ik te roken en te drinken. Nou, niemand rookte bij ons thuis. En drinken, goed, dat werd wel eens wat gedaan. Maar ik begon het meer buitenshuis te doen, een biertje drinken. Eigenlijk had ik een heel leeg leven. En ik begon steeds meer te drinken. Eerst 1 biertje, toen 2, 3, toen 4. En voordat je het dan een een keer naar je zin had, werden het er 5. En toen wat sterkere drank. En zo ging ik door.

Mijn eerste fles
Toen heb ik m'n eerste fles Jägermeister voor mezelf gekocht. Elke keer verstopte ik die. M'n moeder wist helemaal nergens van, heel m'n familie wist nergens van. En ik dronk me elke avond helemaal van de kaart, zodat ik rustig kon slapen. Anders kon ik dat gewoon niet meer, rustig slapen. En zo ging dat een hele tijd verder. En ja, m'n ouders waren druk met andere dingen. Dus zoveel tijd hadden zij niet om te denken: 'Wat spookt zij eigenlijk allemaal uit'.Ze vertrouwden mij misschien ook. Zoals veel ouders doen, die vertrouwen hun kinderen. Maar ja, 's nachts ging ik m'n bed uit bijvoorbeeld. Als zij sliepen, ging ik zachtjes de trap af en ging de hort op.

Hyperventilatie
Op een gegeven moment ging mijn maag zeer doen. Ik was gewoon op, lichamelijk. Ik kon ook geen eten meer verdragen. Toen heb ik 4 maanden niets meer gegeten. Ik dronk alleen maar. Ik rookte, ik slikte medicijnen en ik dronk, verder deed ik eigenlijk niets numeer. Net zo lang dat het echt niet meer ging. Ik had ook nog hyperventilatie-aanvallen. De ene na de andere. M'n lichaam deed het niet helemaal meer.
Ik kwam toen in het ziekenhuis terecht. Ik kreeg een psychiater en medicijnen. Maar op mijn problemen hadden ze toch geen antwoord. Ik kwam er geen steek verder mee. Na 8 weken, zeiden ze: 'Ga maar naar huis joh, voor jou kunnen we niets meer doen'.

Opgenomen
Op een dag vond mijn moeder op een van de plekjes waar ik m'n drank verstopte, een fles Jägermeister. Ik zie haar nog voor me staan. Heel erg huilend. Ze riep me en zei: ‘Weet je dat de Here Jezus heel veel van je houdt en dat de duivel je probeert kapot te maken?'
Ik zie het nog voor me. Ik zei toen: 'Nou, ik ben helemaal niet verslaafd, ik drink zo af en toe wat.' Maar mijn moeder kwam toen wel tot de ontdekking dat ik verslaafd was. De huisarts zei dat ik eigenlijk wel opgenomen moest worden.

Voor haar
Het kwam hier op neer: ik mocht kiezen tussen een psychiatrische inrichting, of 'De Hoop' in Dordrecht, een evangelisch opvangcentrum.
Ik dacht toen: 'Een opvangcentrum, evangelisch, ja dat dan nog liever dan een psychiatrische inrichting. Want dan komt het helemaal niet goed. Dan krijg ik weer een psychiater en daar kan ik toch niet goed mee opschieten'. Nou ja, zo redeneerde ik een beetje. Maar voor mezelf hoefde er eigenlijk helemaal niets. Ik wou toen eigenlijk wel dood. Ik was zover heen, dat ik dacht: 'Dat wordt toch niets meer.'
Maar ik zag dat mijn moeder, waar ik altijd ontzettend gek op ben geweest, er ook onder leed. En ik dacht toen: 'Dan doe ik het voor haar.'

Intake
Toen heb ik opgebeld naar 'De Hoop'. Ik kreeg een intake-gesprek. Dan kijken ze of je gemotiveerd bent enzo. Erg gemotiveerd was ik niet. Ik kon amper een deur open krijgen, en toch zei ik nog: 'Nou, met mij valt het wel mee. Wat doe ik hier eigenlijk? Ik zit op een plekje van een ander. Er zijn nog wel mensen die er erger aan toe zijn.' Terwijl ik eigenlijk geen stap meer kon verzetten. Maar dan toch altijd nog zeggen: 'Nee, met mij is het niet zo erg, ik kan wel van die drank afblijven.' Ja, vijf minuten, bij wijze van spreken. Je houdt jezelf zo ontzettend voor de gek, dat is niet te geloven.

Liefdevol opgevangen
Nou, toen zat ik daar in De Hoop. Eerst ontwennen enzo. En op een gegeven moment zag ik dat die mensen echt om mij gaven. Maar ik dacht: 'Hoe kunnen ze nou van mij houden! Ik heb thuis de hele boel lopen te bedriegen. En zoals ik geleefd hebt is ook niet naar Gods bedoeling geweest. Ik heb gewoon hartstikke gezondigd. En dan kom ik hier en dan vangen ze me toch heel liefdevol op en hebben ze geduld met me!' Ik dacht: 'Nou, als dat ook geloven is!' Want altijd als ik in de kerk zat, zei het me echt niks. Dat deed ik echt voor m'n ouders.

Geen boeman
Ik wist wel dat er een God bestond maar dat Hij persoonlijk van mij hieldt dat wist ik helemaal niet. Toen ben ik gaan beseffen dat Jezus gewoon zo ontzettend veel van je houdt. Dat Hij aan het kruis is gestorven voor mij, voor wat ik gedaan heb, dat Hij dat gedragen heeft.
Toen ik dat ging beseffent ging ik echt van de Here Jezus houden. Terwijl ik God eerst meer als een boeman zagt die je straft voor wat je doet. Ik dacht: 'Als Hij dat voor mij gedragen heeft en dat ik als ik dood ga, naar de hemel mag gaan omdat Hij mijn zonden heeft gedragen en dat Hij zoveel van me houdt...'

De keus gemaakt
Toen heb ik echt die keus gemaakt. Daarna is het heus nog wel eens hartstikke moeilijk gegaan. Maar in 'De Hoop' heb je ook een begeleider. Als je het moeilijk hebt, wijst die je op bepaalde dingen en helpt hij je. En dat had ik ook hard nodig. Wij houden van de Here Jezus en Hij houdt van ons. En dat is gewoon fantastisch. En als ik dan ook zie hoe het bij ons thuis geworden is. Bij mijn ouders, dat is ook een groot wonder geweest. Dat we nu gewoon met elkaar om kunnen gaan, we hebben het nu heel fijn met elkaar. En dat is heel geweldig.
En als ik dan zie wat een leven, wat een verwoest leven ik eigenlijk had. Dat ik eigenlijk geen hoop meer had. En dan is er toch DE HOOP: Jezus Christus.