Geoffry Bull: Kerst in Tibet

Hoe lang hij daar zo gestaan moet hebben, kon hij zich daarna niet meer herinneren. Het kostte hem grote moeite om weer naar boven te gaan en zich bij zijn reisgenoten te voegen. Maar degene die naar boven kwam, was heel iemand anders dan degene die even daarvoor naar beneden was gestrompeld. De omstandigheden waren hetzelfde gebleven: uitzichtloos. Maar vanaf die gebeurtenis keek hij er heel anders tegenaan.

Vergeefse hersenspoeling
In China kwam Geoffry Bull in de gevangenis terecht, in volkomen afzondering. Daarna verdween hij in een heropvoedingskamp waar ze hem tevergeefs probeerden te hersenspoelen. Drie jaar later kwam hij vrij. Na zijn vrijlating schreef hij een boek over zijn belevenissen. Daarin kun je ook dit verslag vinden over zijn ervaring in die oosterse stal.

Het was een vreselijke tocht. Op muildieren trokken zijn bewakers en hijzelf door het Himalajagebergte richting China, een tocht die vele weken duurde. Op weg naar beneden kwamen ze op een gegeven dag langs een soort herberg. Daar zouden ze overnachten. Het was al laat. De muildieren werden uitgespannen en in de vervuilde stal vastgezet. Boven de stal was het gastenverblijf en de ruimte waarin geslapen moest worden.

Muildieren voeren
Geoffry was doodop. Nadat ze wat gegeten hadden en zich klaar maakten voor de nacht, kwam één van de bewakers tot de ontdekking dat de muildieren nog niet gevoerd waren. Hij gaf Geoffry de opdracht naar beneden te gaan en de dieren te eten te geven...

Geoffry strompelde de wankele trap af en probeerde voorzichtig zijn weg te vinden tussen de muildieren, bang dat ze uit schrik achteruit zouden slaan. Hij zakte tot over zijn enkels in de prut. Terwijl de scherpe stank van urine en rottende mest hem het ademen bijna onmogelijk maakte, probeerde hij de dieren van voer te voorzien. Toen hij daarna uitgeput wat steun zocht bij een paal, dacht hij na over de situatie waarin hij terecht gekomen was. Alle hoop op vrijheid was vervlogen. Hij was volkomen ontmoedigd. Hij had het gevoel dat God hem in de steek gelaten had...

Eind december...
Terwijl hij daar zo stond, dacht hij er onwillekeurig over na, hoe lang ze al onderweg waren. En wat de datum was. Het was eind december, dat wist hij wel. Plotseling begon hij zich te realiseren dat het dan ook kersttijd moest zijn.
En daar, half onderuitgezakt in de blubberige mest tussen die stinkende muildieren, drong het voor de eerst tot hem door dat Jezus geboren moest zijn in net zo'n stal als waar hij nu in stond! Die gedachte trof hem tot in het diepst van zijn ziel. Het is moeilijk te omschrijven wat er op dat moment in hem omging. Maar hij werd overweldigd door een diep besef van de aanwezigheid van Jezus in die stinkende duisternis.

Bijzondere ervaring
Het gevoel van Godverlatenheid was volkomen verdwenen. En in plaats daarvan maakte een diepe ontroering zich van hem meester en had hij een ontmoeting met God zoals hij die nog maar zelden ervaren had.

Ja, waarom schreven de eerste christenen zo uitgebreid over de geboorte van Jezus vroegen we ons af. Niet om daar één keer per jaar alleen maar een kinderachtig eetfeestje van te maken met speelgoedstalletjes, kerststerren en een versierde boom! Nee, ze schreven het om ons te laten zien dat Jezus Christus alles heeft mee willen maken wat zijn volgelingen ook allemaal moeten doormaken. En wat dat in de praktijk voor iemand kan betekenen, dat is je hopelijk een beetje duidelijk geworden uit deze belevenis van Geoffry Bull...